"Muziek zorgt ervoor dat je alles even kunt loslaten"

PORTRET Drie jaar geleden organiseerde huisarts dr. Walter Maes uit Nijlen voor het eerst zijn benefiet Symphony of Giving, met als boodschap: ‘Muziek als smeekbede om vrede’. De aanleiding destijds was de Russische inval in Oekraïne. Ook de tweede editie, die dit jaar op 25 oktober in de Elisabethzaal in Antwerpen plaatsvond, bracht musici en publiek samen voor het goede doel. De opbrengst ging naar Artsen Zonder Grenzen, Mercy Ships en Hart voor Handicap. Maar volgens Maes is de verbondenheid die zo'n avond teweegbrengt minstens even waardevol als het ingezamelde geld.

Walter Maes: "Muziek zorgt ervoor dat je alles even kunt loslaten en nergens meer aan hoeft te denken. Ze biedt troost.” Maes' liefde voor muziek kreeg vooral vorm dankzij zijn echtgenote, tevens huisarts. “Mijn vrouw heeft me jaren geleden in de muziekwereld geïntroduceerd. Ze speelt cello in een amateurorkest en zingt in een koor. Ik ging overal mee supporteren, hielp affiches ophangen en stak waar nodig een handje toe. Zo belandde ik uiteindelijk bij het orkest La Passione uit Lier, waar ik jarenlang voorzitter was.”

Met zijn voeten in de muziekwereld ontstond bij Maes in 2023 het idee om via muziek mensen samen te brengen en tegelijk een goed doel te steunen. De eerste Symphony of Giving was geboren, en meteen een groot succes.

Ook de jongste editie van dit jaar was weer een geslaagde avond met een lange staande ovatie van het enthousiaste publiek. "Dit vooral dankzij het talent, enthousiasme en de gedrevenheid van de jonge dirigent Joris Decolvenaer, die recent nog een prijs won bij een internationaal concours in Spanje."

Verbondenheid

De volledige opbrengst van het benefiet ging naar Artsen Zonder Grenzen, Mercy Ships en Hart voor Handicap. Toch draaide de avond volgens Maes om meer dan alleen fondswerving. “Alle drie de organisaties hadden vooraf benadrukt dat het concert vooral in het teken van verbondenheid moest staan. Dat engagement voelde je trouwens ook bij de ruim 200 artiesten en de meer dan duizend mensen in de zaal.” Maes verwijst daarmee onder andere naar de solisten: sopraan Elise Caluwaerts, bariton Joris Derder en tenor Timothy Veryser die de avond muzikaal invulden.

Ook muzikaal maakte het benefietconcert indruk, vertelt Maes. “Het podium stond werkelijk bomvol met muzikanten. Dat straalde enorm veel warmte uit, die je ook in de zaal kon voelen. Normaal wordt tussen de muziekstukken niet geapplaudisseerd, maar het publiek was zo enthousiast dat er meerdere applausmomenten waren. De jonge pianist Alexander Declercq speelde op fenomenale wijze een deel uit de Sonate Pathétique. En dan was er ook de Koorfantasie. Die begon met de piano, waarna het geleidelijk uitgroeide tot een uitvoering met tientallen zangers en een volledig orkest.”

'Mensen komen samen vanuit alle hoeken om van de avond iets bijzonders te maken'

Blauwe beer

De verbondenheid beperkte zich bovendien niet enkel tot het publiek en de muzikanten op het podium. Ook achter de schermen droegen tal van vrijwilligers hun steentje bij, onder meer met het blauwe beertje genaamd Maestro dat als mascotte van het benefiet fungeert. “Drie jaar geleden werd Maestro ontworpen door de Kunsthumaniora Antwerpen, waar mijn kleindochter destijds op school zat. Sindsdien is het beertje een vast onderdeel van het initiatief geworden. Zo maakten we filmpjes waarin Maestro op de fiets zat, flyers ging uitdelen of met de trein op reis ging. Later hebben we ook een grotere versie van het beertje gemaakt, die tijdens het benefiet op een stoel naast de dirigent zat.”

Ook een buurman van Maes leverde een bijdrage. Hij printte ruim 250 pins van het beertje uit met zijn 3D-printer, die door de muzikanten tijdens het concert werden gedragen. “Volledig belangeloos, voor het goede doel. Zo zie je hoe mensen vanuit alle hoeken samenkomen om van de avond iets bijzonders te maken.”

Op de vraag of de komende jaren nieuwe edities op de planning staan, zegt Maes lachend: “Na de eerste editie zei mijn vrouw dat ik dit nooit meer moest doen, zoveel tijd nam het in beslag. Maar een jaar later begon het toch weer te kriebelen, met de editie van dit jaar als resultaat. Inmiddels durf ik voorzichtig te zeggen dat dit hopelijk niet het einde is. Mijn dochter Ruth, zelf ook huisarts, overweegt om het initiatief de komende jaren met mij voort te zetten.”

Voor Maes heeft muziek altijd een bijzondere betekenis gehad, ook in zijn professionele leven. “Muziek is er altijd geweest. Of ik nu goed of slecht gestemd was, thuis zette ik iets op, soms op vol volume, met een glaasje erbij. Dan kon ik helemaal wegdromen. Het hielp me ook om na een drukke werkdag even afstand te nemen van het werk en samen te zijn met mijn vrouw.”

Dat gevoel van rust en verbondenheid herkende Maes tijdens het benefietconcert. “Je voelde hoe mensen zich volledig overgaven aan de muziek. Die saamhorigheid doet deugd, zeker als je kijkt naar alle onrust en ellende die zich momenteel in de wereld afspeelt. Daarom besloot ik mijn afscheidsspeech die avond met een eenvoudige boodschap: ‘Hou jullie goed, én nadien alleen maar beter.’”